Wewnątrznaczyniowe vs otwarte naprawy tętniaków aorty brzusznej w populacji Medicare ad 7

Jednak we wszystkich poprzednich analizach nie uwzględniono powikłań związanych z laparotomią, takich jak przepuklina ściany brzucha i niedrożność jelit. Nasza analiza pokazuje, że hospitalizacja i interwencje operacyjne są często wymagane i obejmują naprawę przepukliny w ścianie brzusznej, lizę zrostów, a nawet resekcję jelit. Ważnym zastrzeżeniem jest to, że nasze badanie było obserwacyjne; nie był to randomizowany, kontrolowany proces. Tak więc wybór leczenia pozostawiono lekarzowi. W niektórych przypadkach, z powodu problemów anatomicznych lub preferencji pacjentów, jedna z procedur mogła być przeciwwskazana. Jednak stopień, w jakim niektóre z tych przeciwwskazań wpłynęłoby na krótkoterminowe i długoterminowe przeżycie, nie jest jasny. Na przykład, konkretna cecha anatomiczna, która może uniemożliwić naprawę wewnątrznaczyniową może nie być przewidywalna dla śmierci podczas otwartej operacji.
Podjęliśmy próbę zminimalizowania błędu selekcji, stosując metody oceny skłonności do tworzenia dopasowanych kohort pacjentów. Modele skłonności-score, które stosowaliśmy, zostały skorygowane o różnice pomiędzy pacjentami o cechach demograficznych i współistniejących warunkach, z wykorzystaniem danych o roszczeniach, zarówno w warunkach szpitalnych, jak i ambulatoryjnych, zgromadzonych w ciągu ostatnich 2 lat. Po dopasowaniu skłonności do wyniku nie stwierdzono klinicznie lub statystycznie istotnych różnic między dwiema kohortami. Chociaż ta metoda dotyczy tylko znanych czynników zakłócających, nasza lista czynników zakłócających była rozległa i jest mało prawdopodobne, aby niezamierzony czynnik zakłócający mógł znacząco wpłynąć na nasze wyniki. Ponadto, stosując te metody, byliśmy w stanie rozszerzyć nasze wyniki na całą populację Medicare. Niemniej jednak analizy skłonności nie mogą uwzględniać stronniczości selekcji związanej z niezmierzonymi cechami.
Naprawa wewnątrznaczyniowa wymaga pewnych cech anatomicznych, w tym odpowiedniej długości prawidłowej aorty poniżej tętnic nerkowych w celu przymocowania urządzenia. Kolejnym ograniczeniem naszych badań było to, że nie mogliśmy ustalić anatomicznej przydatności pacjenta na podstawie danych administracyjnych. Zlikwidowaliśmy jednak wszystkich pacjentów z grupy otwartych napraw, którzy przeszli nerek lub torbiel trzewną, ponieważ ci pacjenci byli bardziej niż ci, którzy nie poddawani operacjom obejścia, mieli rozległe tętniaki aorty brzusznej, które nie byłyby odpowiednie do naprawy wewnątrznaczyniowej. . Ponadto nie posiadamy danych dotyczących średnic tętniaków aorty brzusznej. Chociaż odnotowano poprawę wyników leczenia wewnątrznaczyniowego mniejszych tętniaków aorty brzusznej w porównaniu z większymi tętniakami, prawdopodobnie odzwierciedla to naturalną historię tętniaka aorty brzusznej (z mniejszymi tętniakami mniej podatnymi na pęknięcie) i odpowiedni dobór pacjentów ( z nieznacznie większym ryzykiem niewydolności wewnątrznaczyniowej tolerowanej przez starszego, bardziej osłabionego pacjenta i najbardziej anatomicznie przydatny tętniak aorty brzusznej wybrany do leczenia, jeśli tętniak i związane z nim ryzyko pęknięcia były niewielkie). Chociaż nie można było podzielić pacjentów na podstawie średnicy tętniaka, różnice między nimi powinny zostać zminimalizowane przez dopasowanie skłonności do wieku i stanu poprzedzającego.
W naszym badaniu jest kilka dodatkowych ograniczeń
[patrz też: leczenie kanałowe, implanty zębów, stomatolog olsztyn ]

Powiązane tematy z artykułem: implanty zębów leczenie kanałowe stomatolog olsztyn