Interleukina-12 i interleukina-23 Blokada w niedoborze adhezji leukocytów Typ 1 czesc 4

Podobnie, ekspresja tkanki interleukiny-17, bezpośredniej docelowej terapii antylelein-23, pozostawała niska przez cały okres leczenia (Figura 2D). Transkrypcja genów regulowanych interleukiną 17 (CSF3 i CXCL1) również była częściowo hamowana. Ekspresja mRNA IL23A nie jest bezpośrednio skierowana przez ustekinumab i nie została zahamowana w dłuższej perspektywie. Autorzy przypisali tymczasowe początkowe zmniejszenie ekspresji mRNA IL23A do ogólnej redukcji stanu zapalnego natychmiast po leczeniu (Figura 2C). Podczas całego okresu leczenia pacjent zgłaszał dramatyczną subiektywną redukcję zapalenia jamy ustnej. Read more „Interleukina-12 i interleukina-23 Blokada w niedoborze adhezji leukocytów Typ 1 czesc 4”

Fenotyp i przebieg zespołu progresywnego Hutchinsona-Gilforda czesc 4

Każdy pacjent był heterozygotyczny pod względem mutacji G608G w LMNA. Pacjenci 14 i 15 lat zmarli z powodu zawału mięśnia sercowego odpowiednio w wieku 13 lat 5 miesięcy i 17 lat 11 miesięcy. Tabela 1. Tabela 1. Ustalenia kliniczne u dzieci z zespołem progresywnym Hutchinsona-Gilforda. Read more „Fenotyp i przebieg zespołu progresywnego Hutchinsona-Gilforda czesc 4”

Fenotyp i przebieg zespołu progresywnego Hutchinsona-Gilforda ad 8

Nieprawidłowości te nie wynikają z wpływu haploinsuficiency, ponieważ myszy całkowicie pozbawione blaszki A mają normalną morfologiczną charakterystykę jądrową i fenotypy.8 Przeciwnie, progeryna działa w sposób dominujący ujemny, ponieważ transfekcja zmutowanego allelu do normalnych komórek indukuje pęcherzykowanie jądrowe. Rezultatem jest zespół Hutchinsona-Gilforda progerii, jedna z 11 laminopatii spowodowana ponad 180 znanymi mutacjami LMNA. Nasze prospektywne badanie zespołu progresywnego Hutchinsona-Gilforda potwierdziło zaburzenia wzrostu, łysienie, zmiany sklerotyczne skóry, nieprawidłowości w rozwoju kości, powikłania sercowo-naczyniowe i ośrodkowego układu nerwowego, nieprawidłowe uzębienie, sporadycznie łagodną aminoacydurię i zmniejszoną tkankę tłuszczową związaną z tym zaburzeniem.1- 32,2,32 Potwierdziliśmy również prawidłowe wyniki w odniesieniu do wartości hematologicznych, wartości laboratoryjnych w surowicy, funkcji cewek nerkowych i kłębkowych oraz humoralnej i komórkowej funkcji immunologicznej. Nowe odkrycia obejmowały przedłużone czasy protrombiny, zwiększoną liczbę płytek krwi i poziomy fosforu w surowicy, nadwzroczność, szczególne nieprawidłowości w ruchu stawów, szczególnie przewodzeniowy ubytek niskiej częstotliwości i ustne nieprawidłowości motoryczne, takie jak zmniejszony zakres ruchu językowego, słabość wargowa i pionowe żucie. . Read more „Fenotyp i przebieg zespołu progresywnego Hutchinsona-Gilforda ad 8”

Wewnątrznaczyniowe vs otwarte naprawy tętniaków aorty brzusznej w populacji Medicare ad 6

Ogólnie rzecz biorąc, po 4 latach interwencje wystąpiły u 4,1% pacjentów w grupie leczenia wewnątrznaczyniowego-naprawczego, w porównaniu z 9,7% osób w grupie otwartej naprawy (P <0,001). Obejmowały one naprawę przepukliny brzusznej (1,1% w porównaniu z 5,8%, P <0,001) i resekcji jelita (3,0% w porównaniu z 3,4%, P = 0,02). Lizy zrostów bez resekcji jelita były również częstsze po otwartej naprawie. Podobnie, po 4 latach, częstość hospitalizacji bez operacji w celu rozpoznania niedrożności jelit lub przepukliny w ścianie brzusznej była większa po naprawie otwartej niż po naprawie wewnątrznaczyniowej (8,1% w porównaniu z 14,2%, P <0,001). Dyskusja
W tym dużym ogólnokrajowym badaniu obejmującym 45 660 pacjentów poddanych otwartej lub wewnątrznaczyniowej naprawie tętniaka aorty brzusznej w amerykańskim szpitalu odkryliśmy, że naprawa wewnątrznaczyniowa była związana z niższą śmiertelnością w okresie okołooperacyjnym, mniejszymi powikłaniami, krótszą długością pobytu i większą prawdopodobieństwo wypisania do domu. Read more „Wewnątrznaczyniowe vs otwarte naprawy tętniaków aorty brzusznej w populacji Medicare ad 6”

Smiths Textbook of Endourology

Chirurgia stale się rozwija, wprowadzając udoskonalenia techniki w celu optymalizacji wyników przy jednoczesnej minimalizacji zachorowalności. Odpowiednio, procedury minimalnie inwazyjne przyjęły bardziej znaczącą rolę w wielu dziedzinach chirurgii. Na przykład laparoskopowa cholecystektomia została wprowadzona w 1989 roku, a w ciągu 5 lat praktycznie zastąpiła tradycyjną otwartą procedurę. Urologia nie jest wyjątkiem od tych tendencji. Ponad 10 lat temu ojcowie założyciele endourology opublikowali pierwsze wydanie Smith s Textbook of Endourology (St. Read more „Smiths Textbook of Endourology”

Utrata normalnego allelu NF1 ze szpiku kostnego dzieci z neurofibromatozą typu 1 i złośliwymi zaburzeniami mielobożności typu 1 ad 5

Mutacje genów NF1 i RAS mogą mieć takie same biochemiczne konsekwencje dla wzrostu komórek (tj. Zwiększone poziomy Ras-GTP). Po trzecie, komórki szpiku kostnego od dzieci z młodzieńczą przewlekłą białaczką szpikową i monosomią 7 wykazują nieprawidłową charakterystykę wzrostu w układach hodowlanych, które wspomagają rozwój kolonii pochodzących z hematopoetycznych komórek progenitorowych33-35. Komórki uzyskane od pacjentów z młodzieńczą przewlekłą białaczką szpikową i monosomią 7 tworzą kolonie w nieobecności egzogennych czynników wzrostu. Ostatnie dane wskazują, że te komórki mają również wyraźną i selektywną nadwrażliwość na czynnik stymulujący kolonizację granulocytów-makrofagów34, 35. Read more „Utrata normalnego allelu NF1 ze szpiku kostnego dzieci z neurofibromatozą typu 1 i złośliwymi zaburzeniami mielobożności typu 1 ad 5”

Utrata normalnego allelu NF1 ze szpiku kostnego dzieci z neurofibromatozą typu 1 i złośliwymi zaburzeniami mielobożności typu 1

Białka kodowane przez rodzinę proto-onkogenów RAS regulują wzrost i różnicowanie komórek przez cykliczne przechodzenie między stanem aktywnym, w którym są związane z trifosforanem guanozyny (Ras-GTP) a stanem nieaktywnym, w którym są związane z difosforanem guanozyny (Ras-GDP) ) 1,2. Podczas rozwoju raka u ludzi, geny te powszechnie nabywają aktywujące mutacje punktowe, które zakłócają biochemiczną aktywność białek Ras przez podwyższenie poziomu Ras-GTP3. Drożdżowe i ssacze białka aktywujące GTPazę normalnie regulują biologiczną aktywność białek Ras, przyspieszając hydrolizę GTP. Ponieważ Ras-GTP aktywnie trandukuje sygnały, białka aktywujące GTPase działają (przynajmniej częściowo) jako negatywne regulatory funkcji Ras. Neurofibromina, białko kodowane przez gen, który jest zmutowany u pacjentów z autosomalnym dominującym zaburzeniem genetycznym neurofibromatoza typu (NF-1), wykazuje homologię sekwencji z białkami aktywującymi GTP-a drożdży i ssaków4-6. Read more „Utrata normalnego allelu NF1 ze szpiku kostnego dzieci z neurofibromatozą typu 1 i złośliwymi zaburzeniami mielobożności typu 1”