Dzialanie moczopedne przysadki mózgowej

Działanie moczopędne przysadki mózgowej sprowadza się do l) zaburzeni wchłaniania zwrotnego ,w kanalikach; -zwłaszcza chlorku sodu; 2) podrażnienia nabłonka wydzielniczego nerek i, 3) zmiany składu krwi. Spostrzeżenia kliniczne wykazują, że tylko tylna część przysadki mózgowej wywiera działanie w kierunku zmniejszenia się ilości moczu w przebiegu moczówki prostej. Przednia część przysadki mózgowej działa tak samo, jednak w znacznie słabszym stopniu. Zmniejszeniu ilości wydzielanego moczu towarzyszy wzrost chlorków, fosforu,wapnia, potasu, magnezu, kreatyniny, kwasu moczowego, i zmniejszenie się kwasoty moczu. Przy znacznym zmniejszeniu się moczu u królika pod wpływem wyciągu z przysadki mózgowej stwierdza się często w moczu cukier i białko. Read more „Dzialanie moczopedne przysadki mózgowej”

Przejscie jelita czczego w krete jest stopniowe

Przejście jelita czczego w kręte jest stopniowe. Przyjmuje się, że dwie piąte górne jelita cienkiego stanowią jelito czcze o długości 2,5-3 metrów, a trzy piąte dolne – jelito kręte, długości 3,5-4 metrów. Jelito czcze zajmuje głównie lewą połowę brzucha i okolicę pępka, a jelito kręte prawą połowę brzucha, jamę miednicy mniejszej i prawą okolicę biodrową brzucha. W dolnych częściach jelita krętego napotyka się czasami uchyłek, zwany uchyłkiem Meckela (diverticulum Meckeli). Jest on pozostałością płodowego przewodu pępkowo-jelitowego (ductus vitehointestincilis). Read more „Przejscie jelita czczego w krete jest stopniowe”

Dwunastnica, jak wynika z jej polozenia, styka sie z wielu narzadami brzusznymi

Dwunastnica, jak wynika z jej położenia, styka się z wielu narządami brzusznymi. Górna jej część sąsiaduje z wątrobą, szyjką pęcherzyka żółciowego, przewodem żółciowym pęcherzykowym i wspólnym oraz z głową trzustki. Część zstępująca styka się z prawą nerką i prawym nadnerczem, głową trzustki, wspólnym przewodem żółciowym, przewodem trzustkowym i krezką okrężnicy. Część wstępująca ma styczność z kręgosłupem, krezką, gruczołami i naczyniami krezkowymi, tętnicą główną brzuszną, pętlami jelita cienkiego i naczyniami chłonnymi, idącymi z jamy brzusznej. Wobec tak licznych stosunków topograficznych dwunastnicy choroby narządów sąsiednich wywierają duży wpływ na jej drożność i stan czynnościowy. Read more „Dwunastnica, jak wynika z jej polozenia, styka sie z wielu narzadami brzusznymi”

Unaczynienie jelita cienkiego

Unaczynienie jelita cienkiego. Do górnej i zstępującej części dwunastnicy krew dopływa z tętnicy wątrobnej poprzez tętnicę żołądkowo-dwunastniczą i tętnicę górną dwunastniczo-trzustkową, a do dolnej części dwunastnicy – z górnej tętnicy krezkowej poprzez dolną tętnicę dwunastniczo-trzustkową. Obie tętnice dwunastniczo-trzustkowe, są z sobą zespolone. Całe jelito czcze i kręte jest zaopatrywane w krew przez , liczne (10-16) tętnice odchodzące od górnej tętnicy krezkowej, a dolna część jelita krętego także przez tętnicę krętniczo- okrężniczą (a. iliocolica), odchodzącą również od górnej tętnicy krezkowej. Read more „Unaczynienie jelita cienkiego”

Srednica swiatla wyrostka wynosi srednio 6 mm

Średnica światła wyrostka wynosi średnio 6 mm, lecz może być znacznie mniejsza aż do zupełnego zarośnięcia wyrostka. Zarośnięcie wyrostka znajdowali Stanisław Ciechanowski i Gliński na sekcji na 600 przypadków w 11%, Witold Nowicki na 420 przypadków w 12%. Grubość wyrostka wynosi najczęściej 0,5-0,6 cm. U osób żyjących Jaworski, i Łapiński znajdowali grubość wyrostka niejednakową. Najczęściej sprawiał on wrażenie cienkiego postronka, niekiedy zaś grubej nitki. Read more „Srednica swiatla wyrostka wynosi srednio 6 mm”

Dwuletni wynik po endowaskularnym leczeniu ostrego udaru niedokrwiennego

Szereg badań z udziałem pacjentów z ostrym udarem niedokrwiennym wykazało lepsze wyniki funkcjonalne po leczeniu wewnątrznaczyniowym niż w przypadku leczenia konwencjonalnego po 90 dniach od rozpoczęcia leczenia. Jednak brakuje wyników długoterminowych wyników klinicznych. Metody
Ocenialiśmy wyniki kliniczne 2 lata po losowym przydzieleniu pacjentów do leczenia endowaskularnego (grupa interwencyjna) lub leczenia konwencjonalnego (grupa kontrolna) z powodu ostrego udaru niedokrwiennego. Pierwszorzędnym wynikiem był wynik zmodyfikowanej skali Rankina po 2 latach; ta skala mierzy wynik czynnościowy, z ocenami od 0 (bez objawów) do 6 (śmierć). Drugorzędne wyniki obejmowały umieralność ogólną i jakość życia po 2 latach, mierzone za pomocą wskaźnika użyteczności zdrowotnej, który opiera się na kwestionariuszu European Quality of Life-5 Dimensions (zakres ocen od -0,339 do 1, z wyższymi wynikami wskazujące na lepsze zdrowie). Read more „Dwuletni wynik po endowaskularnym leczeniu ostrego udaru niedokrwiennego”

Dwuletni wynik po endowaskularnym leczeniu ostrego udaru niedokrwiennego ad 5

Spośród 332 pacjentów już zapisanych w pierwotnym badaniu, 14 (4,2%) przeszło 2-letni okres obserwacji, a 87 (40 w grupie interwencyjnej i 47 w grupie kontrolnej) zmarło przed przedłużonym okresem obserwacji rozpoczął się okres. Spośród pozostałych 231 pacjentów włączonych do pierwotnego badania, ci, którzy nie wyrazili świadomej zgody na udział w rozszerzonym badaniu kontrolnym początkowo zostali ponownie zaproszeni do udziału: 61 pacjentów odmówiło, a 8 pacjentów wycofało zgodę w okresie obserwacji ( z tych 69 pacjentów, 18 było w grupie interwencyjnej, a 51 w grupie kontrolnej). W sumie 26 pacjentów straciło czas na obserwację. Ogółem 391 z 500 pacjentów (78,2%) miało 2-letnie dane kontrolne i włączono je do pierwotnej analizy wyników czynnościowych (194 w grupie interwencyjnej i 197 w grupie kontrolnej) (ryc. S1 w Dodatek). Read more „Dwuletni wynik po endowaskularnym leczeniu ostrego udaru niedokrwiennego ad 5”

Po Babesioza Ciepła autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna cd

Testy serologiczne na anaplazmozę, erlichiozę i boreliozę z Lyme były ujemne w tym czasie. Była leczona azytromycyną, atowakwonem i klindamycyną. Przy wypisaniu poziom parasytemii wynosił 0,2%, a hematokryt wynosił 34%. Cztery tygodnie po rozpoznaniu babeszjozy hematokryt zmniejszył się do 25%, chociaż nie wykryto żadnych pasożytów na rozmazach. Miała dowody hemolizy z poziomem dehydrogenazy mleczanowej (LDH) 773 U na litr, liczbą retikulocytów 11% i niewykrywalną haptoglobiną. Read more „Po Babesioza Ciepła autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna cd”

Interleukina-12 i interleukina-23 Blokada w niedoborze adhezji leukocytów Typ 1

Pacjent z niedoborem adhezji leukocytów typu (LAD1) miał ciężkie zapalenie przyzębia i trudną do usunięcia, głęboką, niehealującą ranę krzyżową. Wcześniej odkryliśmy dominującą sygnaturę interleukiny-23-interleukiny-17 w miejscach zapalnych u ludzi z LAD1 i mysimi modelami zaburzenia. Blokada tego szlaku w modelach myszy doprowadziła do ustąpienia stanu immunopatologicznego. Traktowaliśmy naszego pacjenta ustekinumabem, przeciwciałem, które wiąże podjednostkę p40 interleukiny-23 i interleukiny-12, a tym samym blokuje aktywność tych cytokin, hamując zależną od interleukiny 23 produkcję interleukiny-17. Po roku leczenia u naszej pacjentki ustąpiły zmiany zapalne bez poważnych zakażeń lub działań niepożądanych. Read more „Interleukina-12 i interleukina-23 Blokada w niedoborze adhezji leukocytów Typ 1”

Po Babesioza Ciepła autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna czesc 4

Gorące autoprzeciwciała nie zostały zidentyfikowane aż do 11 tygodnia po rozpoznaniu babeszjozy. Biorąc pod uwagę czynniki powodujące przewlekłą niedokrwistość hemolityczną i częste wymagania związane z transfuzją, nie można było ocenić wpływu ciepłego autoprzeciwciała na jej hemolizę kliniczną; w związku z tym jej przypadek nie został uwzględniony w przypadku post-babesziozy WAHA. Czynniki ryzyka dla postobingauozy WAHA
Wszyscy pacjenci przeszli splenektomię, w porównaniu z 12 z 80 pacjentów, u których zespół nie rozwinął się (p <0,001 według dokładnego testu Fishera). Żaden pacjent po przebytej babesiozie WAHA nie poddał się transfuzji w leczeniu babeszjozy, podczas gdy 6 z pozostałych 80 pacjentów w kohorcie poddano transfuzji (P = 1,0); tylko 2 z 18 splenektomizowanych pacjentów poddano transfuzji wymiennej (P = 0,74).
Dyskusja
U osób, u których wykonano splenektomię, występuje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiej i nawrotowej postaci babeszjozy i, podobnie jak inne osoby z obniżoną odpornością, zazwyczaj otrzymują dłuższe cykle leczenia przeciwpasożytniczego niż u innych osób zdrowych.7 Chociaż przedłużone leczenie przeciwbakteryjne może zapobiegać nawrotom babeszjozy, przedstawione tu przypadki wykazują zespół recydywnej hemolizy klinicznej 2 do 4 tygodni po rozpoczęciu leczenia przeciwpasożytniczego, przy braku parazytuii w rozmazie krwi obwodowej. Read more „Po Babesioza Ciepła autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna czesc 4”